آن زمانی که میان من و دل

الفتی برپا بود

و چه زشت است امروز

من گریزان ز دل و

دل گریزان ز من است"

پ ن:

خیلی وقته دلم برای نوشتن تنگ شده بود

اما هیج...

امروز طلسمو شکستم...

حاصل عشق مترسك به كلاغ

مرگ يك مزرعه بود!

در این بی راهه ها

یا علی

دستم بگیر!

اجرنا من نار يا مجير!

باز امشب غزلي كنج دلم پنهانيست

آسمان شب بي حوصله ام طوفانيست

هيچ كس تلخي لبخند مرا درك نكرد

هاي هاي دل ديوانه من پنهانيست

سحر با باد می‌گفتم حديث آرزومندی

خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

دعای صبح و آه شب کليد گنج مقصود است

بدين راه و روش می‌رو که با دلدار پيوندی

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گويد باز

ورای حد تقرير است شرح آرزومندی

حافظ

وقتي زور جامه تقوي مي پوشد بزرگترين فاجعه درتاريخ پديد مي آيد!

فاجعه اي كه قرباني خاموش و بي دفاع آن علي است و فاطمه و بعد ها ديديم كه فرزندانشان يكايك و

اخلافشان همه!

"دكتر علي شريعتي"

         عاقبت باید

                رفت.....

                        و

                              ....

......

پ ن:

از تمام دوستای عزیزی که یه من لطف داشتن تو این مدت و این خونه خرابه

منو با حضورشون شادی بخشیدن یک دنیا سپاس...

در بهاران چون شکوفه می کند از نو جهان

تک درخت آرزویم می نشیند در خزان

می روم اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا ؟!

منزل کجا ؟!

مقصود چیست؟!

بوسه میبخشم ولی خود غافلم

این دل دیوانه را معبود کیست..؟!!

سلام؛ حال من خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور،
که مردم به آن شادمانی بی‌سبب می‌گویند ...
با این همه اگر عمری باقی بود، طوری از کنار زندگی می‌گذرم،
که نه دل کسی در سینه بلرزد، و نه این دل نا ماندگار بی‌درمانم ...
تا یادم نرفته است بنویسم:
دیشب در حوالی خواب‌هایم، سال پر بارانی بود...
خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم،
دعا کردم که بیایی، با من کنار پنجره بمانی، باران ببارد،
اما دریغ که رفتن، راز غریب این زندگیست،
رفتی پیش از آن که باران ببارد ...
می‌دانم، دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است!
انگار که تعبیر همه رفتن‌ها، هرگز باز نیامدن است...
بی‌پرده بگویمت :
چیزی نمانده است، من...ساله خواهم شد!

می‌خواهم تنها بمانم
در را پشت سرت ببند
بی‌قرارم، می‌خواهم بروم، می‌خواهم بمانم؟!
هذیان می‌گویم! نمی‌دانم...
نه عزیزم، نامه‌ام باید کوتاه باشد،
ساده باشد، بی‌کنایه و ابهام،
پس از نو می‌نویسم:
سلام ! حال من خوب است،
اما تو باور نکن ...

من نشانی های خود را میدهم

یک نفر باید مرا پیدا کند

یک نفر باید که با طوفان عشق

برکه خشکیده را دریا کند

پ ن:

این شعرو امروز یه عزیزی اس ام اس  کرد خیلی به دلم نشست.. ممنون!

ای ساربان آهسته ران آرام جان گم کرده ام

آخر شده ماه حسین من میزبان گم کرده ام

در میکده بودم ولی بیرون شدم چون غافلین

ای وای ازین بی حاصلی عمر جوان گم کرده ام

اهلی کردن یعنی ایجاد علاقه کردن.

 امروزه آدمها همه چیز رو همین جور حاضر و آماده از دکانها میخرند،

 اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدمها مانده‌اند بدون دوست،

 تو اگر دوست میخواهی مرا اهلی کن.

                                                                " از کتاب شازده کوچولو - اگزوپری " 

این روز ها

در تمام لحظه هایم آسمان در گلویم نشسته است

و دلم ازمژه هایم جاریست...

این روز ها دل بیقرار بیقراری های بین الحرمین است..

اما شرمنده ام از همین بیقراری ها...

بی قراری دل بی کینه میخواهد!!!

شرمنده ام از اشک هایی که به درگاهت ریختم ...

اشکهایی نه از درد دوری ..

اشک هایی بی مقدار..

اشک تمساح!

شرمنده ام از حنا های بیرنگ شده ام..

ازمشت باز شده پر از خالیم..

با این همه میگویم

دستم بگیر...!

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در ان گوشه چندان غزل خواند ان شب
که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی بر انند که این مرغ زیبا
کجا عاشقی کرد انجا بمیرد
شب مرگ از بیم جان انجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز اغوش دریا بر امد
شبی هم در اغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی اغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

امروز دانه های برف چه سرخوشند..

میرقصند..در جشن زمین

مستند از زمینی شدنشان..

غافل از اینکه این ز مین جای ماندن نیست..

باید رفت...

خیلی زود...

محرم هم آمد..

ماه حسین!

ماه بی قراری های دلم..

و دیگر هیچ....!

تا بزرگ شدنش راه درازی در پیش است...

به درازای سالها زندگی کردن....

به درازی رنج رووزهای دل بستگی ....

دلم هنوز کودک مانده است

 و من بی دل بزرگ شده ام..

دلم را در صداقت لحظه های کودکی ام جا گذاشتم..

 کسی حجم صداقتش را تاب نیاورد....

باید بزرگش کنم...

 باید با دو رنگی لحظه های امروز آشنایش کنم...

"سویدا"

تو هم همرنگ و همدرد منی ای باغ پاییزی !

تو بی برگی و من هم ، چون تو بی برگم

چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد ـ

به گوشم از درختان های های گریه می آید

مرا هم گریه می باید ـ

مرا هم گریه می شاید.

..

الا ای باغ پاییزی!

دل من هم دلی سرد است

و طفل برگ های آرزویم را ـ

به دست نا امیدی تیر باران می کند پاییز

ولی پاییز من پاییز اندوه است ـ

چنان زرینه پولک های تو کز جنبش هر باد می ریزد ـ

مرا برگ نشاط از شاخه می ریزد

...

"مهدی سهیلی"

دل دریایی شدن نبود...

دل که دریایی شد،

دریا نماند...

دریا کویر شد...!

"سویدا"

يادمان باشد از امروز جفايي نکنيم 

 گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم 

 خود بتازيم به هر درد که از دوست رسد 

 بهر بهبود ولي فکر دوايي نکنيم 

 جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم 

 شکوه از غير خطاست خطايي نکنيم 

 ياور خويش بدانيم خداياران را 

 جز به ياران خدا دوست وفايي نکنيم

 يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند 

 طلب عشق زهر بي سرو پايي نکنيم

 گر که دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم 

 تا بهاران نرسيده است هوايي نکنيم

 گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان 

 با غم خويش بسازيم و شفايي نکنيم 

 يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم 

 وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم

 پر پروانه شکستن هنر انسان نيست 

 گر شکستيم زغفلت من و مايي نکنيم 

 و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق 

 جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

 مهرباني صفت بازار عشاق خداست 

 يادمان باشد از اين کار ابايي نکنيم

ضیافت الهی یعنی کربلا!

یادش بخیر رمضان سال گذشته!

یادش بخیر یا رب گفتنها میان بین الحرمین!

یادش بخیر طواف دل به گرداگرد شش گوشه!

........

امشب دوباره این دل میل حرم به سر کرد

از بهر جرعه ای عشق تا کربلا سفرکرد

در کوی حضرت عشق مستانه ناله میزد

از شوق روی ساقی خود را ز تن رها کرد

"سویدا"

شب های دراز بی عبادت چه کنم

طبعم به گناه کرده عادت چه کنم

گویند کریم است و گنه می بخشد

گیرم که ببخشد ز خجالت چه کنم

کدامین جمعه

 آیا

 میرسد وقت رسیدن؟

کدامین لحظه

 می رهد

دل از حصار سرد خویش؟!

"سویدا"

در بدرقه واپسین روز های ماه شعبان التماس دعا!